เขียนเรื่องสวยๆๆงามมา 2 วันแล้ว วันนี้จะเขียนเกี่ยวกับเรื่องน้ำท่วมเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว

เขตที่เราอยู่ไม่มีน้ำเลยแม้แต่น้อย ถือว่าโชคดีมาก  แต่ต้องมาย้ายของลงมาชั้นล่าง ซึ่งเป็นงานที่น่าเบื่อมากๆๆ ต้องจัดบ้านใหม่อีก

และอีกเรื่องที่จะลืมไม่ได้เลย คือการได้ไปเป็นอาสา ช่วยงานที่ศูนย์อพยพ

 

 

ได้เจอเพื่อนร่วมงานที่น่ารัก  ต่างจิตต่างใจ ต่างที่มา แต่ทุกคนมีเป้าหมายและความคิดเดียวกัน คือมาช่วยเหลือเพื่อนร่วมชาติที่ไม่มีที่อยู่

และที่ทำให้เราประทับใจมาก และหลงรักสาวน้อยคนนี้มากเช่นกัน รวามถึงอาสาคนอื่นๆ ก็ตกหลุมรักเธอกันถ้วนหน้า 

สาวน้อยคนนี้ชื่อว่า น้องพรู  คุณแม่เธอบอกว่าไม่ทราบเหมือนกันว่า ชื่อนี้มีความหมายว่าอย่างไร

  ในช่วงแรกเลย เราเองก็ยังเรียกชื่อเธออไม่ถูกนัก เรียกแค่ว่าน้องพลู  555

และสาวน้อยก็เป็นหนึ่งในผู้ประสบภัย จากน้ำท่วม บ้านเธออยู่ที่พุทธมณฑล  ซึ่งน้ำยังท่วมอยู่เป็นจำนวนมาก และเธอมีพี่ชายที่น่ารักไม่แพ้กัน 2 คน

เราจะคอยช่วยดูแลเธอในช่วงที่คุณแม่เธอต้องดูแลพี่ชายทานข้าว หรือจัดการธุระเล็กน้อย  ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ดีมาก

เธอน่ารักไม่ งองแง ใครจะอุ้ม จะกอด จะฟัด จะเหวี่ยงก็ได้  น่ารักสุดเลยๆๆ และเธอคือ คนที่ทำให้เราอยากไปที่ศูนย์อพยพทุกวัน

 

เพื่อจะได้เจอเธอ และเล่นกับเธอ

เมื่อวานนี้ เป็นวันที่ศุนย์อพยพ ต้องปิดลงเนื่องจากทาง กกท ต้องใช้พื้นที่ในการจัดเตรียมการแข่งขันกีฬา  เราเศร้ามาก และเราก็ไม่ได้ไปที่ศูนย์ เพราะผู้ประสบภัยทั้งหมดต้องย้ายไปที่ศูนย์ใหม่

ตั้งแม่เมื่อวันอังคารที่ 29 บ่ายๆๆ  ซึ่งเราก็ไม่ได้เป็น  เราโชคดีที่ตัดสินใจไปเมื่อวันจันทร์ 28 เพราะตั้งใจจะเอาของเล่นที่ซื้อ ไปให้น้องพรู 

 

และโชคดีที่ได้เจอ เพราะเราไปรอนานมากกว่าน้องกับคุณแม่จะเข้ามาที่โรงอาหาร  ตอนแรกก็จะฝากของเล่นให้กับป้าเล็กช่วยฝากให้น้อง

โชคดีจริงๆๆได้เจอ ได้บอกลากัน เป็นครั้งสุดท้าย   คิดถึงแม่หนูพรูจัง

เมื่อวานนั่งรถผ่าน กกท ก็อดจะหันไปมองไม่ได้ เพราะเราชินกับที่ทุกๆวัน เลิกงานแล้ว ต้องแวะไปช่วยงานเล็กๆๆน้อยแล้วก็กลับบ้าน

ตั้งแต่วันนี้ เราคงเหงา  อ่ะ……………

Advertisements